40 lat po śmierci Wacława Kisielewskiego zabrzmiała muzyka słynnego duetu

Muzyka, wspomnienia i wzruszające opowieści o przyjaźni, która przetrwała dekady, wypełniły salę Wyszkowskiego Ośrodka Kultury „Hutnik”. W 40. rocznicę śmierci Wacława Kisielewskiego odbył się recital fortepianowy Marka Tomaszewskiego oraz spotkanie poświęcone pamięci wybitnego pianisty i kompozytora, którego twórczość na zawsze zapisała się w historii polskiej muzyki.

12 lipca w Wyszkowskim Ośrodku Kultury „Hutnik” odbył się recital fortepianowy Marka Tomaszewskiego oraz spotkanie upamiętniające 40. rocznicę śmierci Wacława Kisielewskiego. Do „Hutnika” przybyli: Joanna Kisielewska, żona Wacława, Zuzanna Kisielewska, córka Wacława, Jerzy Kisielewski - brat, Maria Szabłowska -dziennikarka Programu I Polskiego Radia oraz Paweł Brodowski - redaktor naczelny „Jazz Forum”. Wśród gości znaleźli się także wyszkowscy radni, m.in. Waldemar Karłowicz, przewodniczący Komisji Kultury nadzorującej WOK „Hutnik”.

12 lipca 1986 roku w Wyszkowie zmarł pianista i kompozytor Wacław Kisielewski. Artysta poniósł śmierć w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym, do którego doszło w Kamieńczyku. Jego postać, historię muzyczną oraz wyjątkową przyjaźń z Markiem Tomaszewskim przybliżył nie kto inny jak przybyły prosto z Paryża artysta, który w latach 1966-1986 wraz z Wacławem Kisielewskim tworzył legendarny duet fortepianowy „Marek i Wacek”. Duet miał w swoim dorobku interpretacje znanych utworów muzyki klasycznej, m.in. Stanisława Moniuszki, Fryderyka Chopina, Edvarda Griega czy Ferenca Liszta. Artyści stworzyli również wiele własnych, nowatorskich kompozycji.

- Z Wackiem poznaliśmy się na studiach. Wacek przyjechał z Krakowa do Warszawy. Ja przyjechałem z Gdańska w 1961 roku i od razu żeśmy się zaprzyjaźnili. Przez pierwsze dwa lata chodziliśmy razem do klubów jazzowych, bo obaj lubiliśmy jazz, graliśmy w pokera, mieliśmy inne przyjemności razem. To było niesamowite dlatego, że nie mając w ogóle pieniędzy, czasem zdarzało się, że staliśmy przy szkole muzycznej i rozmawialiśmy przez godzinę, bo nie było nas stać na kawę. I z tej przyjaźni po dwóch latach powstał duet. To nie było dwóch muzyków z kontraktem, to była przyjaźń - wspominał Marek Tomaszewski.

Podczas recitalu zaprezentował utwory legendarnego duetu, własne kompozycje oraz „Rhythm of Time”, które zawsze dedykuje Wackowi na koniec każdego koncertu. Zagrał także utwory z filmów „Dawno temu w Ameryce” oraz „Północ, północny zachód”, które również nawiązywały do przyjaciela i jego zainteresowań polityką. Po recitalu przyszedł czas na spotkanie, podczas którego zaproszeni goście wspominali postać Wacława Kisielewskiego.

Na początku został zaprezentowany utwór „Melodia dla Zuzi”, którą Wacław napisał dla swojej córeczki. Zuzanna wystąpiła w teledysku do tego utworu już jako kilkuletnia dziewczynka.

- To był koszmar dla mnie, bo trwało bardzo długo, głównie to było czekanie na zapleczu, a ja już chciałam do domu. Wszyscy skakali wokół mnie, żebym coś zrobiła i tańczyła. Pamiętam to bardzo dobrze, ale to nie jest jakieś supermiłe wspomnienie - przyznała rozbawiona Zuzanna Kisielewska.

Jerzy Kisielewski, wspominając brata, mówił o tym, jak wielką osobowością był Wacław i jak mocno jego brak jest odczuwany mimo upływu lat.

- Są takie silne osobowości, które zostawiają ślad i może minąć 40 lat, a odczuwamy brak. Natomiast co jest rzeczą szalenie pocieszającą dla nas, bo Marka nie brakuje tylko nam, ale brakuje państwu - powiedział.

Jerzy wspominał także inicjatywę śp. Piotra Adlera, by - jak sam powiedział - „odczarować” Wyszków, miejsce kojarzone dla rodziny Kisielewskich z tragicznym wydarzeniem. Był wdzięczny dyrektorowi „Hutnika” oraz dyrektorowi Muzeum Cypriana Norwida w Dębinkach za organizowanie przedsięwzięć związanych z postacią i twórczością Wacława Kisielewskiego. Podkreślał, że pamięć o artyście nie musi być związana wyłącznie z wielkimi warszawskimi salami. Może być pielęgnowana również w takich miejscach jak Wyszków czy Dębinki. Cieszył się, że rodzina nie jest jedyną grupą osób, której Wacka brakuje.

Maria Szabłowska wspomniała 12 lipca 1986 roku, ponieważ właśnie tego dnia miała dyżur w radiu i wtedy dowiedziała się o śmierci Wacława, którego bardzo dobrze znała prywatnie. Opowiadała, jak trudno było powściągnąć emocje i przekazać na żywo informację o tym, co wydarzyło się w Kamieńczyku.

O znaczeniu Wacława w życiu ojca, Stefana Kisielewskiego, opowiadał Jerzy Kisielewski:

- Co znaczył Wacek i jego obecność w życiu ojca? Dawał komfort psychiczny, rodzaj oparcia i to było niezwykłe. Ojciec bardzo był przejęty duetem, mama namawiała Wacka, żeby wrócił troszkę do muzyki klasycznej, a Wacek powtarzał: „Ale ja jestem artystą variété ”. Jak wspominamy te dni, to jak ojciec dojechał do Wyszkowa, w zasadzie nic nie mówił. Miał wręcz myśli samobójcze, życie straciło sens dla niego. Przez cały rok nie napisał ani słowa. Nie było felietonów, nie było artykułów, nie było nic.

O tym, w jaki sposób spotkał się z twórczością Marka i Wacka, wspominał Paweł Brodowski:

- Jest to dla mnie zaszczyt zasiadać w rodzinie Kisielewskich, chyba jednej z najsłynniejszych rodzin polskiej kultury XX wieku. Pan Stefan Kisielewski był dla mnie jednym z największych mistrzów, idoli, wzorów. Czytałem lektury w „Tygodniku Powszechnym”, a kupowałem wszystkie. Zaczynałem od lektury felietonu „Kisiela”. Słuchając tego koncertu, kiedy zamykałem oczy, wydawało mi się, że gra duet Marek i Wacek. Marek jest takim wirtuozem, że potrafi, mając tylko dwie ręce, grać tak, jakby grał czterema rękami, tak jakby tu stały dwa fortepiany. Ten jazz być może dla duetu nie był najważniejszy. Może był najważniejszy, ale jednak na pierwszym planie była muzyka klasyczna, muzyka popularna i ten jazz trzeci, ale jazz zawsze był podskórnie, duch jazzu unosił się, gdy oni grali w duecie czy z towarzyszeniem zespołu jazzowego.

Zwieńczeniem obchodów 40. rocznicy śmierci Wacława Kisielewskiego było odsłonięcie tablicy pamiątkowej w Kamieńczyku. Tuż przed recitalem została ona odsłonięta z inicjatywy Wyszkowskiego Ośrodka Kultury „Hutnik” nieopodal miejsca wypadku samochodowego, w wyniku którego Wacław Kisielewski zmarł. Był to symboliczny gest pamięci o artyście, którego muzyka mimo upływu 40 lat wciąż pozostaje żywa, a historia jego przyjaźni z Markiem Tomaszewskim nadal porusza kolejne pokolenia.